จับตาย


ernest hemingway

ได้อ่านเรื่องสั้นศตวรรษ  นึกถึงเล่มที่อ่านก่อนหน้านี้  เรื่องสั้นบางเรื่องเคยอ่านมาแล้ว  แต่มาอ่านอีกตอนนี้ก็เข้าใจเนื้อหามากขึ้น  เหมือนลุงวิชัยโม้เรื่องเมล์เขียวแหละ   เส้นทางเดิมแต่ต่างเวลา  ต่างเพื่อนร่วมรถ  ต่างโชเฟอร์  ต่างจำนวนล้อที่วิ่งสวนทาง ……  อิ อิ

ตอนนุ้นอ่านจอมดนตรี   ยังไม่รู้เลยว่าผู้แต่งชีวิตจริงเป็นนักดนตรี  อ่านก็เข้าใจไปอารมณ์หนึ่ง  พอชีวิตผ่านไปได้อ่านได้กินข้าวเงี้ยว  มีคนทำงานบ้านเป็นไทยใหญ่  มีโอกาสไปแม่ฮ่องสอน  แม่สะเรียง  ได้กินถั่วเน่าแขป   ได้หัดเล่นสะล้อซอซึงมาพอเป้น   ได้มาอ่านเรื่องจับตาย …….’แตรง  แตรง”  จินตนาการจากตัวหนังสือสุ่เสียงสไลด์ซึง  ก็คมชัดขึ้น

เหมือนกับฟังเพลงเดียวกันคนละแผ่น  ต่างเวลา  กระดาษพิมพ์คนละอย่างกัน  ตัวอักษรคนละแบบ  รูปเล่มที่ต่างกัน   บางทีอยู่รวมในเล่นที่ต่างผู้เขียน  เวลาอ่านต่อ ๆ กันไปหลากหลายสำนวน  ก้เข้าถึงอารมณ์ไปอีกแบบ

Untitled-1

เขามาจากแม่ฮ่องสอน………..พรเป็นนักดนตรีที่ดี  เขาชอบดีดซึงในเวลาดึกสงัด  พร้อมกับร้องเพลงซึ่งมันเยือกเย็นจนขนลุกซ่า  ระหว่างร้องเพลงเขาจะดีดซึง ” แตรง-แตรง” คลอไปด้วย เขาเล่นซึงแบบกีต้ารืสแปนิช  บางทีก็รุดอย่างฮาวายตามทำนองเพลง “เงี้ยว”

ที่บ้านวังไทรนี้แหละได้มีนิยายเกิดขึ้น………ฉันเข้ามาอยู่กับพวกเขาร้อยสี่สิบคนนี้  ก็แปลว่าฉันได้เข้าไปอยู่กับนิยายร้อยสี่สิบเรื่องนั่นเอง

(จากเรื่องสั้นศตวรรษจับตาย:มนัส จรรยงค์)

Advertisements

2 responses

  1. Pingback: ฟังลุงน้ำชาคุย» Blog Archive » เฉียดตาย

  2. Pingback: เฉียดตาย | Wichai's space

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s