U & I


เพิ่งได้รับไปรษณีย์บัตรจากลุงน้ำชาจากพม่่าอีกหนึ่งฉบับ  ซึ่งคงจะเป็นฉบับสุดท้ายของทริปนี้  กว่าจะได้รับ  ดูจากวันที่  ร่วม 2 สัปดาห์   แปลกดีเหมือนกัน    ช่วงนี้ได้อ่านได้อ่านหนังสือที่บังเอิญสอดคล้องกับ  เหตุการณ์ไปพม่าของลุงน้ำชาอย่างไม่น่าเชื่อ    และทำนองเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นอยู่หลายครั้ง  ตั้งแต่อ่านนิราศพระธาตุอินทร์แขวน  เรื่อยมา  ก็มาอ่านหนังสือของ ดร.ประมวล เพ็งจันทร์  ในลำดับถัดมาโดยไม่ตั้งใจ   ที่บอกว่าไม่ตั้งใจก็เพราะหนังสือที่อ่าน จะยืมจากห้องสมุด   การยืมแต่ละครั้งจะยืมในจังหวะที่ว่างอยู่  มีเล่มไหนว่างก็อ่านเล่มนั้น…..นึกถึงความบางตอนจากหนังสือที่ผู้เขียนเล่าถึงการทานข้าว    ทำไมผู้หญิงถึงแปลก  ทางกลับบ้านผ่านถนนเส้นไหน  ก็ทำไมไม่กินแถวนั้น    ต้องไปกินอีกทางหนึ่ง   ตอนที่เล่าเความรู้สึกนี้จะเป็นตอนที่เดินเท้าเปล่ากลับบ้านเกิดที่สุราษฎร์เมื่อปี พศ. 2548  สัมภาระมีเพียงเป้หนึ่งใบที่บรรจุยาขวดน้ำหมวกเสื้อผ้าหนึ่งชุดสมุดบันทึกปากกา     และไปรษณียบัตรที่เขียนถึงภรรยาทุก ๆ วันเพื่อสื่อสารว่ายังมีชีวิตอยู่    ตอนนั้นผู้เขียนกลับมาแล้ว  และมีความคิดอีกอย่างที่แตกต่างออกไปจากความคิดเดิม …….  อ่านเรื่องย่อได้จาก dhammajak.net

เสร็จจากเดินทางกลับบ้านเกิดที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฏร์ธานี   ก็มุ่งมั่นที่จะเดินด้วยเท้าเปล่าไปประเทศอินเดีย

ในหนังสือเรื่องรักในปักกิ่ง  ของหลินยู่ถัง (Lin Yu Tang)  ‘สันตสิริ’ แปลและเรียบเรียง   ในหนังสือก็มีเรื่องราวของผู้เฒ่าประมุขของตระกูลออกเดินทางเท้าเปล่าค่ำไหนนอนนั่น  อยากไปไหน ไป

เพื่อแสวงหาอะไรบางอย่างในบั้นปลายของชีวิต

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s